μετα απο 6 μηνες.. περιπου..

Βραδυ 19 Οκτωβριου 2010. Αυτη η αναρτηση γραφεται σε μια φαση που δεν ειμαι καλα΄το ξερετε και το ξερω. Για τριτη φορα αυτες τις τελευταιες 5 μερες, δακρυα τρεχουν απ' τα ματια μου. Μη με ρωτατε γιατι.. Δε ξερω. Για το φοβο που νιωθω μεσα μου΄αυτο το ατελειωτο, απαισιο συναισθημα,για αυτα τα χαστουκια που τρωω τον τελευταιο καιρο απο μενα την ιδια και οχι μονο, για την πιστη που εχω χασει πια, για το μελλον που θα ηθελα, μα ποτε δε θα εχω.. Για ολες αυτες που χανονται, για τις μοδες που ολο γινονται και πιο επικινδυνες, για τους ανθρωπους χωρις καρδια,χωρις αισθηματα.. Για οσα παλευω και δε πιστευω οτι θα καταφερω, για αυτην που θελει να λεγεται Claudia και δε ξερω πια ποια ειναι.. Κλαιω γιατι ποναω μεσα μου.. Ολα ειναι μπερδεμενα.. Και μετα απο 16 χρονια ειμαι τοσο κουρασμενη, τοσο εξαντλημενη.. 16 χρονια εσυ, μια λυπημενη ιστορια.. Δε με καταλαβαινουν.. Ειμαι διαφορετικη, παντα ημουν, το ξερω και το δεχομαι.. Την εκτιμω αυτην τη διαφορετικοτητα, οι αλλοι ομως οχι.. Δε μπορουν να με νιωσουν.. Η κανεις δε μπορει να διαβασει την ψυχη μου, η αυτη εχει πια χαθει..

Μετα απο χρονια ειπα παλι ενα ρημα που περσυ δε μ αρεσε γιατι ειχε αλλοιωθει η σημασια του, απ την καταχρηση του. Το ειπα γιατι το ενιωσα, χωρις να το σκεφτω, και την ωρα που το προφερα τρομαξα λιγο. Απο μεσα μου ξυπνησε κατι διαφορετικο, κατι που ειχα χασει και ξεχασει τοσο καιρο. Δε το περιμενα.. Οπως ποτε δε περιμενα οτι σε σενα που το πα, και ξερω οτι διαβαζεις τωρα αυτο, θα ανοιγομουν τοσο πολυ.. Σαγαπαω, σαγαπαω πολυ, επειδη καταφερες μονος σου, ισως χωρις να το επιδιωξεις ποτε, να σου ανοιχτω τοσο.. Ειναι τρεις λεξεις που στις εχω πει τοσες φορες, και εισαι ο μονος. Δε θελω να πιστεψεις οτι I overdo it, I dont, I just feel like that.. Φοβαμαι,φοβαμαι τοσα πολλα.. Στα χω πει τα περισσοτερα που νιωθω, δε ξερω κατα ποσο μ ακουγες.. Πανω απ ολα ομως σε παρακαλω, μη με πληγωσεις και συ, προσπαθησε το.. Σου χω ξαναπει, νιωθω μονη μου.. Δε πρεπει να το χες παρει και πολυ στα σοβαρα. Στεναχωριεμαι, στεναχωριεμαι τοσο πολυ..
Και ξανα φοβαμαι που τα λεω ολα αυτα.. Δε μπορεις, δε μπορουν να τα καταλαβουν. Δεν εχω την παραμικρη ιδεα πως θα τα παρεις. Βασιζομαι στο οτι κατα βαθος νομιζω πως εισαι πολυ συναισθηματικος. Απο σενα ακουσα το πιο ομορφο πραγμα που μου εχουν πει ποτε στη ζωη μου.. Μη φοβηθεις, μη κανεις πισω, σε θελω διπλα μου.. Ποοο, παιζει να κανω απιστευτη βλακεια αυτη τη στιγμη.. Who cares..
Γαμωτο, δε ξερω, δε ξερω τιποτα πια.. Το μονο που θελω ειναι λιγη βοηθεια, γιατι ειμαι κατω και προσπαθω να σηκωθω, ΠΡΕΠΕΙ να σηκωθω.. Βασικα το μονο που ζηταω ειναι αγαπη, εμπρακτη αγαπη. Αυτα. Δε ξερω πως να κλεισω διαφορετικα. Μπορω να γραφω ολο το βραδυ.. Αλλα δε θα χε νοημα.. Καληνυχτα..